De vliegende Giraffe

Het is alweer enige jaren gelden. De voorstelling Aïda stond op de planken. Niet de gladde musical maar gewoon de echte originele opera, uitgevoerd door een Russisch gezelschap. Bij dat gezelschap zit een belichtster die eruitziet zoals je dat verwacht van een Russische vrouw. Gekleed volgens de laatste Russische mode die nog dateert uit 1930. Een snor en een bril waarbij je de glazen als condensorlenzen kan gebruiken in een Niethammerspot. Aan d'r voeten een paar mooie sloffen met bloemetjes, passend bij d'r jurk.



Deze belichtster reisde theaternederland door met een lichttafel waar normaal gesproken Rock'n Roll shows op gedraaid worden met bijbehoorende spots. Die avond was de voorstelling dus in volle gang. In de regiecabine kwamen de mooiste operageluiden door de afluistering naar binnen terwijl een getikt van het breiwerkje van de belichtster de overhand voerde. Het getik werd af en toe onderbroken omdat de belichtster een lichtstand moest doordrukken. Aan d'r houding te zien deed ze de voorstelling al vele jaren, ze keek niet eens op naar het toneel. De belichtster zat ondertussen te keuvelen met de bediener van de lichtkrant. Hoewel ik totaal geen Russisch versta merkte ik wel dat het een gezellig gesprek was.

Er was inmiddels een scene aangebroken waar een een hele bende beesten op het toneel stonden. De beesten zagen er een beetje knullig uit en dat was niet alleen mijn mening, maar ook die van de twee russen in de cabine. De scene zat erop en het hele zooitje werd door de knechten weer afgechangeerd. Twee jonge toneelknechten liepen te stunten met de giraffe die, compleet begrijpelijk, erg topzwaar was. Dat was wellicht de reden dat deze jonge toneelknechten deze taak hadden gekregen.

Terwijl de giraffe tussen de poten (doeken die de zijkanten van het toneel afkaderen, ook wel eens coulissen genoemd) stond. Er kwam een volgend changement aan waarbij een trek omhoog ging. Vanuit de cabine zagen we de giraffe spontaan het toneel op komen en omhoog vliegen. De giraffe zat met zijn kop boven de trek en ging mee omhoog. De belichtster die toevallig opkeek lag in een deuk. D'r tranen rolde over d'r wangen terwijl ze in het Russisch een heel verhaal tegen me afstak. Ineens realiseerde ze zich dat ik er geen hout van begreep en herhaalde het verhaal in het engels. Ze had met de man van de lichtkrant, die inmiddels 6 zinnen achterliep doordat hij ook in een deuk lag, een weddenschap afgesloten dat de giraffe een keer omhoog zou gaan omdat deze steeds zo dicht tegen de bewuste trek stond. Ze had dus gewonnen, dat moest ze even kwijt. Steeds wanneer ik nu iets van Aïda hoor moet ik dus aan die bewuste giraffe denken en de weddenschap van de russen.