Opbouw Blazersensemble

Vandaag een aparte opstelling, het publiek zit ook op het toneel.

Decorauto

Een stalen Kruimeltje

Gisteren stond ik weer eens op de vloer om met bijna al mijn collega's een voorstelling te bouwen. De musical Kruimeltje stond op het menu. Het decor was alleen niet zo "Kruimeltje". Ondanks dat het slechts 2 trailers waren verbaas ik me nog steeds over de zooi die erin zit. Niet alleen het volume maar ook het gewicht.
Maar goed. Een werkdag begint met koffie en het kennismaken met het gezelschap, het gezamenlijk slap ouwehoeren en het in de zeik nemen van de Griekse chauffeur. Om klokslag 10 uur gingen we naar het toneel en begonnen met het lossen van de trailer. Dit laatste ging, op zijn zachts gezegd, nogal lomp. Eigenlijk kwam dit door één technicus die volgens mij vergeten was die ochtend zijn Ritalin in te nemen. De flightcases vlogen nog net niet door de lucht. Na de eerste trailer was het de beurt aan de 2e trailer. Deze werd bestuurt door een jongen die we ooit een spiegel van een geparkeerde auto hadden zien afrijden. Om te voorkomen dat straks de complete parkeergarage in puin zou liggen werd deze jongen maar extra begeleid, iets wat hoog nodig was wat ik van collega's begreep.

De eerste trailer omvatte al wat staal, maar het feest was compleet. Grote stalen frames die niet te tillen waren en een vloer die, wanneer je er naar keek al uit elkaar viel, maar ondertussen weer wel loeizwaar was. Dit decor was er duidelijk niet op gebouwd om langs de theaters te reizen. Met wat theatertechnische oplossingen werd het geheeld in elkaar gezet en zag het er op het oog nog goed uit ook. Voor de lunch waren de "huisjes" klaar en mijn armen een meter langer. Gelukkig gingen de echte zware dingen met hulp van de trekkenwand omhoog, het blijft toch een mooi hijsgereedschap.

Na de lunch was het grootste werk gedaan. Er werd wat licht gesteld. Jammer dat dit met de hazer aan was. Sommige belichters willen maar niet snappen dat je dan niet ziet wat je aan het doen bent. Voor de leek: vergelijk dit met het rijden met groot licht in dichte mist. Op het toneel werden de laatste kleine klusjes gedaan, iets waar je al met al toch weer een hele middag mee bezig bent. Ondertussen lopen we ook nog een beetje tussen het decor door waar je soms het idee hebt door een stad te lopen, steegje in, pleintje op. Tenslotte moet je concluderen dat het plaatje er best mooi uitziet. Lichtje erop, acteurs erin. Laat de voorstelling maar beginnen.

Decortrailer lossen

De 1e verdieping hijsen we gewoon omhoog 

Bruggetje

Decor aan de achterzijde

Bedden opmaken, ook dat hoort erbij

De breek zit er bijna op, alleen de balletvloer er nog uit en horizonbatterij omkleuren

See the full gallery on Posterous

De groeten van Guido Weijers

See and download the full gallery on posterous

Dit is niet goed...

met de meetpennen gewoon kortsluiting veroorzaakt. Een geluk, de groothandel heeft ze gewoon op voorraad liggen, ben niet de enige geloof ik.

Oh, dan werk je alleen maar 's-avonds...

Een gevulde vrachtwagen

Ik zal niet de enige Theatertechnicus zijn die dit te horen krijg als je aan mensen verteld dat je in het theater werkt. "Oh, dan werk je alleen 's-avonds..". Voorzichtig ga je dan uitleggen dat een voorstelling ook opgebouwd moet worden. Dat er 's-morgens één of meerdere vrachtauto's voor de deur staan volgepakt met spullen die dan allemaal hun plaats moeten krijgen op het toneel. Dan denkt men dat je dat alleen doet, nou met de artiest erbij dan, die weet tenslotte waar alles moet. Teleurgesteld kijken die mensen dan dat er artiesten zijn die niet eens weten dat hun spullen in een vrachtwagen van theater naar theater gaan. Die komen 's-avonds binnen en alles staat klaar.

Dan krijg je steevast de reactie dat die artiesten makkelijk hun geld verdienen, dat het prijs van het kaartje makkelijk omlaag kan. Dan ga ik het maar eens voorzichtig uitleggen hoe het in zijn werk gaat.

Opbouw door technici

's-Morgens begint een groep technici met de opbouw, soms loopt er wel 20 man over het toneel. Het blijft niet bij 1 vrachtwagen, het kunnen er ook wel eens 6 zijn. Dan begint het grote passen en meten, alles naar de juiste plek. Inhangen van licht en decorstukken. Opbouwen decorstukken, geluidsinstallatie opzetten en het uitlichten wat wel eens de hele middag in beslag kan nemen. Als ik dan hun mond open zie vallen zeg ik altijd, of dacht je dat alles altijd al hing. Ik ben gestopt met het bijhouden van hoe vaak men dan "ja" zegt.

En dan als alles af is, komen de artiesten binnen. Die er ook al vaak een werkdag op hebben zitten. Dansers hebben de hele dag getraind. Zangers zijn bij zangles geweest. Acteurs zijn al druk aan het repeteren voor het volgende stuk, muziekanten hebben al elders gespeeld om hun loon wat aan te vullen.

Tijdens de voorstelling

Als dan de voorstelling begint denkt men dat je ook in de zaal zit te genieten van de voorstelling. Niets is minder waar. D'r zal gewerkt moeten worden. Changementen van decorstukken, volgspot bedienen, trekkenwand bedienen, genoeg te doen dus. Ook het afbreken is wel een leuk onderwerp. Men is stom verbaasd dat we direct na afloop een voorstelling afbreken. "Dit kan toch de volgende dag?" Dan wijs ik erop dat dan de volgende voorstelling voor de deur staat en het toneel weer leeg moet zijn. Dan wordt er meestal de conclusie getrokken. "Dan maken jullie wel lange dagen" dat is waar. Ineens ziet men in dat ook wij hard moeten werken voor ons geld. Dat we vergeleken met het berdijfsleven niet veel verdienen. Waarom we het toch doen? het is zo'n leuk werk. Dat applaus iedere avond wat toch ook een beetje voor jou is. Dat je eraan meewerkt dat de mensen in de zaal weer een mooie avond hebben gehad. Dat maakt het zo mooi.

Het is alleen jammer dat het niet alleen de gewone man is die denkt dat we alleen 's-avonds werken. Erger is nog wel dat er genoeg politici en beleidsmakers zijn die in de één of andere commissie voor cultuur zitten en er het zelfde over denken. Het domste is dat er geroepen wordt dat we zakelijker moeten werken. Wellicht realiseert men zich niet dat de Nederlandse Theaterwereld de meest efficiënte ter wereld is. Soms bouwen we voorstelling op in 1 middag waar buitenlandse gezelschappen een bouwdag voor nodig hebben.

Tenslotte vergeet men voor het gemak dat kunst altijd door de "overheid" is betaald. Regeerders die het volk rustig wilden houden, of die indruk wilden maken. Dat was bij de Grieken al zo!

Theater en romatiek?

Hoe romatisch is het theatertechnische vak eigenlijk?

Je moet tegen wachten kunnen, niks doen is ook werk. Twee uur lang in het donker tegen een zwart doek aankijken met wat schermen voor je neus.

Dit is eigenlijk zo'n plek waar je de laatste zakenb met je collega's bespreekt, terwijl er een meter of 5 voor je een speterende show wordt gegeven.

Achter de schermen alles klaarleggen

Voor de artiesten die even niks te doen hebben staan er gewoon klapstoelen achter het decor.

En tenslotte eindigt de avond waar de ochtend ook mee begonnen is. Alle spullen in een trailer, op weg naar het volgende theater

Photoshop en Make-Up

Sommige dingen verzin je graag maar is niet eens altijd nodig, het gebeurt dan vanzelf al. Dat was vandaag dus het geval. Gedurende de theepauze zaten we te discusiëren over de zangeres waarvan op dat moment de soundcheck in volle gang was. We waren unaniem van mening dat ze in de verste verte niet leek op de foto welke bij de technische lijst zat. We hadden de discussie goed en wel afgerond toen de stagiair bij ons kwam.

Hij vond de zangeres niet erg lijken op de foto. Zo erg zelfs dat hij zich afvroeg of ze het wel was die nu stond te zingen. Gelukkig wisten we hem te overtuigen dat ze het echt was. Hij wierp nog eens een blik op de foto. We zagen hem denken, hij was in staat om met de foto naar het toneel te lopen en deze naast de zangeres te houden om te vergelijken.

Gelukkig deed hij het niet, ik denk nu wel dat hij er zeker van is dat Photoshop en make-up erg belangrijk zijn in het theater. Al is het maar om op de foto te lijken en het publiek je wel herkend.

Wat een vak

Daar stond hij dan. Werkloos tegen een muur te leunen. De tournee zat er op. Vele theaters van binnen gezien, dagelijks applaus mogen ontvangen, maar nu was het toch over. Hij was niet meer nodig. Met weemoed dacht hij terug aan het theaterseizoen. Veel dingen meegemaakt. Zo was hij getuige van de liefde die opbloeide tussen de jonge acteur en jonge actrice. Achter hem stonden ze stiekem te zoenen tijdens de voorstelling. Iedere dag weer zag hij hoe de technici de voorstelling opbouwde, de zaal langzaam vol stroomde met publiek en hoe de technici na afloop in het kille TL-licht de boel weer de wagen in werkte.

Ook dacht hij met weemoed terug aan de vele verplaatsingen. De chauffeurs waren niet allemaal even zorgzaam voor hem. Bij de één kreeg hij een deken terwijl de ander hem gewoon in de hoek smeet bij wijze van spreken. Maar nu was het over. De derniere zat erop. De gebruikelijke geintjes waren uitgehaald. Zoals te verwachten was de fles Wodka die dagelijks door één van de acteurs leeggedronken moest worden nu echt Wodka in plaats van water. De betreffende acteur heeft zijn rol als dronkenman nog nooit zo goed gespeeld. Wat zijn lot nou zou zijn wist hij niet. De opslag, of gewoon bij het grofvuil.

Nee het valt niet mee om, als Engels vak, je sporen verdienen in de "Showbizz", voor je het weet ga je in vlammen op.