Vandaag is het op de kop af 15 jaar geleden dat ik theater binnenkwam via de Artiesteningang. Totaal onervaren als Theatertechnicus, maar zoveel meer als Elektrotechnicus begon ik dus in de donkere wereld van krommers en trekkenwanden.
Mijn eerste voorstelling was Scherzo van Mini & Maxi. Een legendarische mooie voorstelling, waarvan ik vermoed dat ik alle changementen die ik toen moest doen zo weer kan doen.
Nu ik er zo over nadenk is er in die periode een hoop veranderd in de theaterwereld. De ARBO-wet had nog niet zijn intrede gedaan. Als één van de weinige liep ik op schoenen met stalen neuzen. Samen met nog een collega, de achter de schermen beroemde Henk Rus, waarvan ik een hoop heb geleerd.
Roken was doodgewoon. In elk hoekje en gaatje stond men shag te draaien en te paffen, behalve in de zaal dan.
De geluidstafel stond gewoon ergens achterin de zaal in een hoekje weggedrukt omdat de directeur dat zo wilde. Gelukkig wist professor Piet (Niewit) onze directeur te overtuigen dat dit niet de kwaliteit van het geluid ten goede kwam.
De Arbeidstijdenwet hadden we nog nooit van gehoord. Met 3 dagen werken zat je soms al aan je 38 uur.
De trekkenwand was voor stoere mannen met dikke armen. Ik heb een paar ton aan kluiten door mijn armen laten glijden in de jaren.
Een Genie kon je gewoon over het toneel rijden terwijl het bakje op 9 meter hoogte was.
Een inspiciënt kwam gewoon op tijd en had al zijn zaken geregeld. De technische brief kende maar één versie en die klopte, klopte deze niet dan werd je daar twee weken vooraf telefonisch over ingelicht. Nu word je een kwartier na aanvang van de bouwtijd gebeld door een inspiciënt dat hij onderweg is.
Kleedkamers werden gewoon als kleedkamers gebruikt en niet als kantoor door één of andere manager die niets toevoegt aan de organisatie van een gezelschap.
De trailers werden steeds minder vol met decor, daarvoor in de plaats kwamen er 2 trailers.
Het decor werd steeds lichter, hoewel een grote Nederlandse musicalproducent nog niet echt doorheeft dat dat zo ook kan.
Er scholen zijn gekomen waar je het vak van Theatertechnicus kan leren en dat er van die scholen meer mensen afkomen dat er werk is.
En het meest aangrijpende is misschien wel tot twee keer toe het verlies van mijn directe chef, eerst Leo van der Toorn en binnen twee jaar Harry Ruys. Dat sloopt je wel even.
Toch zijn er in die 15 jaar een hoop dingen ook niet verandert.
Acteurs raken nog steeds de weg kwijt, zowel binnen als buiten het theater.
Het (Zoetermeerse) publiek gaat standaard staan bij het slotapplaus, ook al was de voorstelling slecht.
Politici hebben nog steeds de ballen verstand van cultuur...tja, waar hebben politici eigenlijk wel verstand van.
Amateurgezelschappen die denken dat wij alle decorstukken gewoon opslaan en ze die zo kunnen gebruiken. Of die denken dat ze met 2 man techniek precies het zelfde kunnen krijgen als die grote musical.
Het bieren na afloop van de breek. Hoewel het bier ook wel plaats heeft gemaakt voor cola-light.
Nou maar hopen dat het zo mooi blijft de komende 15 jaar, soms vrees ik het ergste. Nou ja nog 10 jaar en dan is het de beurt aan de Zilveren Krommer. Misschien ga ik mijn oude Toneelmeester Ruud Schmidt nog achterna, die heeft gewoon de Gouden Krommer binnegehaald.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten